Televizyon, çocuk ve sanallık

Televizyon, çocuk ve sanallık
  • internetblogu

Televizyon, çocuk ve sanallık

Televizyon günümüz koşullarında çok önemli bir iletişim aracıdır. Dünyayı takip etmek, kendi ülkemizde olan biteni öğrenmek, kısacası güncel olayların bir takip odağı haline gelmiş bir araçtır. Başlıkta olduğu gibi benim irdelemek isteğim konu “Televizyon ve Çocuk”. 

Günümüzde televizyonu mürebbiye yerine bile koyan insanlar olmaktadır. İşte bu olay sorunun çok önem taşındığını göstermekte. Eğer çocukları televizyondan başka zaman geçirmesini sağlayacak alternatifler bulamıyorsak gerçekten çok vahim bir durumdayız. Bu anne-baba ilgisizliğini gösteren somut bir gerçek olarak ortaya çıkmaktadır. 

Günümüzde bazı gazete yazarları, çocukların sosyalleşme konusunda internet ve televizyondan yararlandıklarını belirtmektedir. Sosyalleşme modeli olarak bir çocuğa televizyonu göstermek ne kadar doğru olabilir acaba? 

Her aracın bir kullanma zamanı ve amacı vardır. Eğer bu aracı lüzumsuz yere kullandığımız zaman bize bir getirisi olmayacaktır. 

Masalı düşünse…
Günümüzde çocuklar artık gözlerini kadın programlarıyla açıyor ve dizilerle kapatıyor. Tabi ki tüm anneler ve babalar aynı şeyi yapıyor demiyorum ama çoğunluğun yaptığı bundan ibaret. 

Çocuk gece yatağa girdiğinde izlediği dizinin görüntülerini aklına getirmek yerine annesinin veya babasının okuduğu masalı aklına getirmesi daha doğru olmaz mı sizce? Türkiye’nin eğitim seviyesini göz önünde bulundurursak yeni nesillin okuyan değil sadece bakan bir gençlik olacağında unutmamamız gerekir. 

Anne ve çocuk yetiştirmek
Annelerin çocuk yetiştirmekte çok önemli bir rolü olduğunu biliyoruz. Bu yüzden çocuklarına Televizyon mürebbiyesi tutmasınlar. Onların sorunlarını paylaşsınlar, yaratıcı gücünü arttıracak oyunlar oynatsınlar, kitap okusunlar, oyunlarına katılsınlar, tiyatroya götürsünler, derslerini paylaşsınlar. Bunları kendi evlatlarınız için yaptığınız gibi ülkeniz içinde yaptığınızı unutmayın! 

Sanal arkadaşlık
Sanal kurulan arkadaşlıkların günümüzde ne kadar vahim sonuçlarla bittiğini üzüntüyle görmekteyiz. Günümüzde dudakların yerini parmaklar aldı. Konuşmayı unutan bir toplum oluyoruz. Günlük kullandığımız kelime sayıları her geçen gün düşmektedir (Tabi televizyonun yeni yeni ürettiği kelimeleri saymazsak). 

Kendi anadilimiz dışında olan kelimeleri kullanmayı seviyoruz. Ekran başına oturmayı seven bir çocuk, Türkçemizde “tamam” olan kelimeyi “okey” olarak telaffuz ediyor. Bu alışkanlığı nereden ediniyor sizce? Televizyon programı yapan insanları örnek almıyor mu sizce de? 

İşte sosyalleşen çocuk. Bu sosyalleşme değil, gördüğünü uygulamadır. Çocuklarımızın hepimizin geleceği olduğunu unutmalıyım. Üreten, okuyan, çalışan bir gençlik yaratmak istiyorsak çocuklarımız üzerindeki televizyon dozajını ayarlayalım. Ben bir anti-televizyoncu değilim. Sosyalleşme modelini televizyon ve internet gibi araçlara bağlıyanlara tepkili biriyim sadece.